Η ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ 23/3- 21/4

Προβολές σελίδων ανά χώρα

Ελλάδα  696 Αργεντινή  46 Κύπρος  39 Γαλλία  37 Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής  26 Γερμανία   3 Ηνωμένο Βασίλειο   2 Ρωσία   2 Κίνα  1 Ιταλία 1

Μοναχικοί γονείς, μοναχικά παιδιά

ΠΗΓΗ: http://www.15o.gr/   15ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΔΟΥ

Μοναχικοί γονείς, μοναχικά παιδιά

Είναι η μοναχικότητα των παιδιών σήμερα φαινόμενο της εποχής μας; Αν στο παραπάνω ερώτημα η απάντηση είναι καταφατική τότε θα πρέπει να εντοπίσουμε τις αιτίες που τη δημιουργούν. Να δούμε πως μπορούμε να τη θεραπεύσουμε και κυρίως να επικεντρωθούμε στη πρόληψη έτσι ώστε να μην αφήσουμε να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες που οδηγούν τα μικρά μας αγγελούδια να μεγαλώνουν στη μοναξιά, στην απομόνωση, δημιουργώντας το δικό τους «εικονικό» κόσμο. Όπως αναφέρει η Αργυρώ Καλτσά σε άρθρο της στο ηλεκτρονικό περιοδικό Παιδικός Σταθμός για Γονείς, η ανάπτυξη των παιδιών περνάει από διάφορα στάδια γνωστικής, κοινωνικής, ηθικής και κοινωνικο-συναισθηματικής ανάπτυξης. Σε κάθε αναπτυξιακό στάδιο τα παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα με νέες προκλήσεις, στις οποίες θα πρέπει να προσαρμοστούν. Σε περίπτωση που δεν τα καταφέρουν αποτελεσματικά, τότε ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Το πολιτισμικό πλαίσιο, οι αλλαγές που συντελούνται στη δομή και τη λειτουργία της οικογένειας και στην καθημερινότητα επηρεάζουν την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων. Η ζωή στα αστικά κέντρα αποστερεί από τα παιδιά τη δυνατότητα του κινητικού παιχνιδιού στην πλατεία, στο πάρκο, στην αυλή του σχολείου. Οι γονείς επιφορτίζονται με τον ρόλο του συνοδού των παιδιών στις διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες (ποδόσφαιρο, κολυμβητήριο, καράτε κ.λπ), με αυστηρό πρόγραμμα, με σημαντικό οικονομικό κόστος στο οικογενειακό ισοζύγιο. Το  συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό διαζυγίων οδηγεί σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπου μία εργαζόμενη μητέρα προσπαθεί να βρει χρόνο να αφιερώσει στο παιδί της. Η κατάσταση είναι σαφώς δυσκολότερη στην περίπτωση που το παιδί δεν έχει αδέρφια, συνεπώς συναναστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με ενήλικες. Αυτές οι πολιτισμικές και κοινωνικές αλλαγές επηρεάζουν σημαντικά ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας, αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, αδιαμφισβήτητη αξία για τη φυσιολογική ανάπτυξη και την επιβίωση, το παιχνίδι. Το παιχνίδι είναι ένας τρόπος εκπαίδευσης των παιδιών, ένας τρόπος να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί, μια ένδειξη ψυχικής υγείας. Είναι  μια δραστηριότητα αυθόρμητα διαλεγμένη από το παιδί, μέσα από την οποία δρα ελεύθερα και αβίαστα, δημιουργεί και μαθαίνει, αναπτύσσει τη σκέψη του και την ικανότητα λύσης προβλημάτων, οξύνει τη κρίση του, ερευνά τον υλικό κόσμο, αναπτύσσει τη γλώσσα, ζει σ’ ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, αναπτύσσει διαπροσωπικές σχέσεις, εκφράζει συναισθήματα και αισθάνεται ευχαρίστηση. Το παιχνίδι αρχίζει αυθόρμητα από τη βρεφική ηλικία αλλά η ανάπτυξη του εξαρτάται από την ενθάρρυνση και την παρουσία των μεγάλων. Τα προσφερόμενα παιχνίδια πρέπει να είναι ανάλογα του σταδίου εξέλιξης του, ο προσφερόμενος χώρος κατάλληλος και ο χρόνος αρκετός για την ολοκλήρωση του ώστε να μην δημιουργείται θυμός από την πρόωρη διακοπή, αλλά και όχι πάρα πολύς για να βαρεθεί και να αισθανθεί παραμέληση. Η ανάγκη για συντροφιά υφίσταται από την αρχή αλλά γίνεται εντονότερη 4-6 ετών. Από τα 7 έως τα12 αρχίζουν να μπαίνουν οι κανόνες στα ομαδικά παιχνίδια και οι δραστηριότητες καθορίζονται πια από το φύλο. Αυτό συνεχίζεται και μέχρι την αρχή της εφηβείας όπου τα παιδιά παίζουν με ομάδες παιδιών του ίδιου φύλου. Τα παιδιά σήμερα, μεγαλώνουν σε ένα αποστερημένο περιβάλλον, περνούν πολλές ώρες μόνα τους ή συνυπάρχουν σε ένα σπίτι με έναν γονιό που δεν ασχολείται μαζί τους, απλά τα επιτηρεί από απόσταση. Ως μοναδικό υποκατάστατο του κινητικού παιχνιδιού, της συναναστροφής με άλλα παιδιά, της δημιουργικής ενασχόλησης, της επικοινωνίας, του τραγουδιού, της εκτόνωσης παρατηρείται το συνεχώς αυξανόμενο φαινόμενο της πολύωρης παραμονής και αποκλειστικής σχεδόν ενασχόλησης παιδιών προσχολικής ηλικίας έως και εφήβων με την τηλεόραση ή τον υπολογιστή. Είναι κοινή διαπίστωση ότι οι κοινές δραστηριότητες γονέα – παιδιού αντικαθίστανται από μια σειρά παιχνιδιών στον υπολογιστή και ταινιών στο DVD. Η επιβράβευση και η στέρηση δικαιωμάτων, όλο και συχνότερα γίνεται διαμέσου των τηλεοπτικών εκπομπών. Οι συσκευές αυτές φαίνεται να είναι ανοιχτές όλη την ημέρα, να δεσπόζουν σε όλους τους χώρους, να αντικαθιστούν το παιχνίδι, τη συναναστροφή, το διάλογο. Τα παιδιά εκτίθενται όλο και περισσότερο στη βία μέσα από τα μέσα ενημέρωσης και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Μελέτες δείχνουν ότι με αυτό τον τρόπο αυξάνεται η επιθετικότητα στις αλληλεπιδράσεις με ξένους, συμμαθητές και φίλους. Η επίδραση είναι πιο σοβαρή σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, εκδηλώνεται συχνά με τραυματικά συμπτώματα στα παιδιά, όπως εφιάλτες, έντονο άγχος και φόβο, απομόνωση από τους συνομηλίκους, αρνητική στάση προς το σχολείο και διακοπή φοίτησης. Στους εφήβους μπορεί να συμβάλει στην εκδήλωση ριψοκίνδυνων συμπεριφορών, ενώ οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στη συμπεριφορά είναι δύσκολο να προβλεφθούν Τα παιδιά στις πόλεις μας μεγαλώνουν σε έναν μοναχικό, «εικονικό» κόσμο, δεν έχουν επαφή με τη φύση, με τα ζώα, φαίνεται να φοβούνται να εμπιστευθούν άλλους ανθρώπους, εκδηλώνουν πληθώρα φόβων και αγχωδών εκδηλώσεων και κατ’ επέκταση έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ο ρόλος των ενηλίκων, γονέων και επαγγελματιών υγείας, του σχολείου και της πολιτείας, είναι καθοριστικός στην πρόληψη των αρνητικών επιπτώσεων και της αλλοίωσης των αξιών. Γονείς, εκπαιδευτικοί και ειδικοί ψυχικής υγείας πρέπει να αναλογιστούμε την ευθύνη μας, να θυμηθούμε τα δικά μας παιδικά χρόνια και να προσφέρουμε στα παιδιά την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας. ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΛΤΣΑ Παιδοψυχίατρος, Επιστημονική Συνεργάτης Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, Θεραπεύτρια Οικογένειας-Ζεύγους

 

Προβλήματα συμπεριφοράς... τι κάνουμε;

ΠΗΓΗ: http://www.15o.gr//      15ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΔΟΥ,

Προβλήματα συμπεριφοράς... τι κάνουμε;

Όταν λέμε προβλήματα συμπεριφοράς εννοούμε συνήθως τις συμπεριφορές εκείνες που δείχνουν τη δυσκολία του παιδιού να προσαρμοστεί στο καθημερινό του περιβάλλον και να επικοινωνήσει με τρόπους αποδεκτούς, αναφέρεται σε άρθρο της Βίκυς Παυλάτου στο ηλεκτρονικό περιοδικό Παιδικός Σταθμός για Γονείς. Σύμφωνα με την αντίληψη του διαχωρισμού μεταξύ της παθολογικής και φυσιολογικής συμπεριφοράς θα λέγαμε ότι παθολογική είναι η συμπεριφορά ενός ατόμου που  εμποδίζει και δυσκολεύει την ενδοπροσωπική προσαρμογή (αυτοαντίληψη-αυτοεικόνα) και  τη διαπροσωπική   προσαρμογή (προβλήματα στις σχέσεις του με άλλους). Τα κριτήρια που  μας κάνουν να θεωρούμε  μια άσχημη συμπεριφορά του παιδιού ως δυσλειτουργική σχετίζονται με: Τη Συχνότητα Την ένταση Το  βαθμό απόκλισης από το μέσο φυσιολογικό Τη διάρκεια Την εμφάνιση συγχρόνως άλλων συμπτωμάτων Την αδυναμία αποφυγής  του συμπτώματος Την πιθανότητα να έλθει αντιμέτωπο  με το νόμο Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει 6 κατηγορίες προβλημάτων συμπεριφοράς. Συναισθηματικά προβλήματα: Φόβοι, φοβίες, μελαγχολία. Μαθησιακές και ειδικές μαθησιακές δυσκολίες όπως δυσκολίες λόγου, ανάγνωσης, γραφής, δυσλεξία, δυσαριθμησία  αλλά και δυσκολίες που προκύπτουν από χαμηλή νοητική ικανότητα. Υπερκινητικότητα(ΔΕΠ-Υ): Μεγάλη δυσκολία να είναι κάποιος προσεκτικός, υπάρχουν στοιχεία καταστροφικότητας. Προβλήματα συμπεριφοράς με φτωχή πρόγνωση: Άλλοτε είναι φανερή η προβληματική συμπεριφορά όπως  επιθετικότητα, βανδαλισμός, λεκτική βία, απειλές, εκφοβισμοί  και άλλοτε συγκαλυμμένη όπως κλοπές, ψέματα, κουτσομπολιά. Αυτισμός: Σοβαρές ελλείψεις γλωσσικής ικανότητας, επικοινωνίας και  συμπεριφοράς. Σχιζοφρένεια: ψυχωτική και νοητική ασθένεια με συναισθηματικές δυσλειτουργίες. Εμφανίζεται συνήθως στην εφηβεία. Σύμφωνα με τη στατιστική ανάλυση του Ερωτηματολογίου Συμπτωμάτων Προβληματικής Συμπεριφοράς  υπάρχουν τέσσερις γενικές κατηγορίες προβλημάτων συμπεριφοράς. Υπερβολική αναστολή– νευρωτισμός: Συναίσθημα κατωτερότητας, έλλειψη αυτοπεποίθησης,  κοινωνική απομόνωση, επιφυλακτικότητα, υπερευαισθησία, άγχος, νωθρότητα,  αδιαφορία,  αφηρημάδα. Αντικοινωνική συμπεριφορά: Ανυπακοή, ενόχληση, βιαιότητα, έλλειψη σεβασμού, αρνητισμός,  έλλειψη διάθεσης για συνεργασία, εκζήτηση προσοχής. Ανεπάρκεια –ανωριμότητα: Συμπεριφορές  που ταιριάζουν σε παιδιά  μικρότερης ηλικίας. Ψυχοσωματικό σύνδρομο: Αλλεργία, ναυτία, πονοκέφαλος ζαλάδα. Σχετικά με τα αίτια της  προβληματικής συμπεριφοράς ενός παιδιού η απάντηση δεν είναι απλή. Η δύσκολη συμπεριφορά μπορεί να οφείλεται:  Στο ίδιο το παιδί (δυσλειτουργίες νευρολογικής, ορμονικής, νοητικής, ψυχολογικής μορφής).  Στην οικογένεια (κακές οικογενειακές σχέσεις, διαζύγιο, απώλεια γονέα, κακοποίηση, οικονομικές δυσκολίες).  Στο σχολείο (εχθρότητα, απόρριψη, κακό κλίμα, πίεση, υπερβολικές απαιτήσεις, μεροληπτικότητα).  Στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον και  τα ΜΜΕ (μίμηση αντικοινωνικών συμπεριφορών). Σύμφωνα με τις νέες επιστημονικές απόψεις οι διαταραχές και τα προβλήματα συμπεριφοράς είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης πολλών εσωτερικών και  εξωτερικών παραγόντων. Η συμπεριφορά  ενός παιδιού θα πρέπει να αξιολογείται   σε σχέση με το σύνολο της προσωπικότητας του καθώς και σε σχέση  με το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκδηλώνεται. Υπάρχουν τρεις σημαντικές έννοιες: οι παράγοντες κινδύνου (είναι οι αρνητικές παράμετροι στη ζωή ενός παιδιού),  οι προστατευτικοί παράγοντες(είναι εσωτερικοί και  εξωτερικοί προστατευτικοί μηχανισμοί) και η ψυχική ανθεκτικότητα (είναι το αποτέλεσμα της θετικής αλληλεπίδρασης εξωτερικών  και εσωτερικών παραγόντων). Όσο περισσότεροι είναι οι παράγοντες κινδύνου τόσο πιο πιθανή είναι η εμφάνιση  κάποιας δυσλειτουργίας. Αν αυξήσουμε τους προστατευτικούς παράγοντες μειώνουμε τις πιθανότητες εκδήλωσης προβληματικής συμπεριφοράς. Βασικά βήματα που είναι απαραίτητα να γίνονται όταν μας προβληματίζει η συμπεριφορά ενός παιδιού  είναι τα ακόλουθα: Παρατήρηση, καταγραφή και αξιολόγηση της προβληματικής συμπεριφοράς. Τήρηση ημερολογίου καταγραφής ενοχλητικών συμπεριφορών. Επικοινωνία –Ανταλλαγή  πληροφοριών μεταξύ γονιών και εκπαιδευτικών. Κριτική προσέγγιση των πληροφοριών. Αποφυγή χαρακτηρισμών – ετικετοποίησης – προκαταλήψεων. Διερεύνηση των αιτίων της προβληματικής συμπεριφοράς. Θετική συναισθηματική προσέγγιση του παιδιού – επικοινωνία. Παραπομπή σε αξιολόγηση  από διεπιστημονική ομάδα και υποστήριξη  από ειδικούς. Στόχος μας πάντα πρέπει να  είναι η ενίσχυση της  ψυχικής ανθεκτικότητας  του παιδιού με τη μείωση των παραγόντων κινδύνου και  την παράλληλη παροχή προστατευτικών παραγόντων (καλλιέργεια κοινωνικών δεξιοτήτων, τόνωση αυτοεκτίμησης, δημιουργία καλού κλίματος). Ειδικότερα για  το σχολείο στόχος είναι  η  υποστήριξη του παιδιού,  η  ενσωμάτωση του στην τάξη  και η  παραμονή του στο σχολείο. ΒΙΚΥ ΠΑΥΛΑΤΟΥ, Ψυχολόγος, εκπαιδευτικός, υπεύθυνη αγωγής υγείας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Άριστοι μαθητές με έξυπνη μελέτη!!

ΠΗΓΗ: 15ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΔΟΥ!!

http://www.15o.gr/

ΑΡΘΡΟ: Άριστοι μαθητές με έξυπνη μελέτη!!

Κάθε Σεπτέμβριο εκατομμύρια γονείς πασχίζουν να βρουν τον καλύτερο τρόπο για να ξαναβάλουν τα παιδιά σε πρόγραμμα και ρυθμούς σχολείου μετά την ανεμελιά των διακοπών. Οι συμβουλές είναι γνωστές: Δημιουργήστε έναν ήσυχο χώρο όπου θα μπορούν να μελετούν. Βάλτε πρόγραμμα για το διάβασμα στο σπίτι. Βάλτε τους στόχους. Βάλτε τους όρια. Αλλά, αντίθετα από ό,τι πιστεύαμε ως σήμερα, για να εντυπωθεί καλύτερα η γνώση απαιτείται ένας βαθμός «επιθυμητής δυσκολίας» στη διάρκεια της μελέτης αναφέρει στην εφημερίδα Το Βήμα (8/9/2010). Όπως λένε ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες (UCLΑ), «όσο μεγαλύτερη είναι η πρόκληση για να αποθηκευτεί μια πληροφορία τόσο πιο δύσκολα σβήνεται από τη μνήμη αυτή η πληροφορία αργότερα». Οι αμερικανοί ψυχολόγοι κατέληξαν σε ορισμένες «καλές συνήθειες» που αν καλλιεργήσουμε μικροί και μεγάλοι θα εξασφαλίσουμε το καλύτερο δυνατόν αποτέλεσμα. Με δυο λόγια, θα πετύχουμε την έξυπνη μελέτη. Η πρώτη είναι να εναλλάσσουμε συχνά τον χώρο στον οποίο διαβάζουμε. Η ιδέα μπορεί να ακούγεται ανορθόδοξη, έχει όμως αποδειχθεί ότι η αλλαγή του χώρου όχι μόνο δεν αποσυντονίζει τον εγκέφαλο αλλά αυξάνει τις πληροφορίες που συγκρατούμε μελετώντας. Φαίνεται λοιπόν ότι η συμβουλή που δίνουμε στους μαθητές να βρουν έναν συγκεκριμένο χώρο στο σπίτι ή μια ήσυχη γωνιά σε κάποια βιβλιοθήκη δεν βοηθάει το διάβασμά τους. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο εγκέφαλος συνδέει, συχνά υποσυνείδητα, αυτό που μελετάμε με τα ερεθίσματα που δεχόμαστε από το περιβάλλον και το αποθηκεύει καλύτερα στη μνήμη. «Πιστεύουμε ότι όσο περισσότερο ποικίλλει το εξωτερικό περιβάλλον τόσο εμπλουτίζεται η πληροφορία αναγκάζοντας τον εγκέφαλο να κάνει περισσότερους συσχετισμούς... Ξεχνάμε πιο δύσκολα όσα έχουμε μάθει με αυτόν τον τρόπο» λέει ο Ρόμπερτ Μπιορκ, καθηγητής Ψυχολογίας στο UCLΑ. Κάτι ανάλογο ισχύει όταν εναλλάσσουμε τον τύπο του γνωστικού αντικειμένου που μελετάμε σε μια ημέρα. Αν, π.χ., ασχοληθεί κανείς με το λεξιλόγιο, την ανάγνωση κειμένου και ορισμένους γραμματικούς κανόνες μιας ξένης γλώσσας το ίδιο απόγευμα, οι γνώσεις αυτές θα εντυπωθούν καλύτερα στον εγκέφαλο από ό,τι αν μελετούσε μόνο λεξιλόγιο στη διάρκεια του απογεύματος. Τα αποτελέσματα αυτής της μεθόδου είναι εντυπωσιακά. O εγκέφαλος εκπαιδεύεται στο να αναγνωρίζει τη στρατηγική που απαιτείται κάθε φορά για την επίλυση ενός προβλήματος ή τη χρήση μιας πληροφορίας» λέει ο δρ Μπιορκ. Αν και οι ερευνητές δεν αρνούνται ότι η εντατική και εξαντλητική μελέτη ενός και μόνο γνωστικού αντικειμένου σε μικρό χρονικό διάστημα μπορεί να εξασφαλίσει καλύτερη βαθμολογία σε κάποιο διαγώνισμα, παρομοιάζουν τη διαδικασία της μάθησης με το πακετάρισμα μιας βαλίτσας. Όταν γίνεται χωρίς βιασύνη, τακτικά και σταδιακά, η βαλίτσα θα κρατήσει για περισσότερο καιρό το περιεχόμενό της χωρίς να διαλυθεί. Όταν ο εγκέφαλος επανέρχεται σε γνώσεις που απέκτησε στο παρελθόν, αναγκάζεται να μάθει από την αρχή κάποια από τα στοιχεία που είχε απορροφήσει προτού προσθέσει νέες πληροφορίες σε μια πρακτική που εμπεδώνει τη γνώση. Όσο για τα διαγωνίσματα, παρά τα αρνητικά συναισθήματα που συχνά τα συνοδεύουν, φαίνεται ότι κάνουν θαύματα: όταν αναγκάζεται κανείς να ανασύρει μια πληροφορία από τη μνήμη του, αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αποθηκεύεται και κάνει την πρόσβαση σε αυτήν πιο εύκολη στο μέλλον.