Thursday, May 12, 2011
ΝΕΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ Π1 ΕΠΙΠΕΔΟΥ Τ.Π.Ε.
06/05/2011 ΕΝΑΡΞΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΤΠΕ (Α’ ΕΠΙΠΕΔΟ) ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ Β’ ΕΠΙΠΕΔΟΥ
Σε συνέχεια της σχετικής ανακοίνωσης της 14/4/2011, γίνεται γνωστό στους ενδιαφερόμενους εκπαιδευτικούς ότι από σήμερα 6/5/2011, μπορούν με χρήση των κωδικών τους να βλέπουν τα διαθέσιμα προγράμματα πιστοποίησης και να υποβάλουν αιτήσεις συμμετοχής ηλεκτρονικά στη διεύθυνση:
(Επιλογή: «Διαχείριση Αιτήσεων Πιστοποίησης» -> «Νέα Αίτηση»)
Τα προγράμματα πιστοποίησης θα ανακοινώνονται σταδιακά σύμφωνα με τη ζήτηση εκ μέρους των εκπαιδευτικών αλλά και τη διαθεσιμότητα ανά περιοχή των Κέντρων Πιστοποίησης.
Θα πρέπει να σημειωθεί πως στο πλαίσιο της παρούσας Πράξης «Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών για την αξιοποίηση και εφαρμογή των ΤΠΕ στη διδακτική πράξη» του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» του ΕΣΠΑ (2007-2013), που υλοποιείται με τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και του Ελληνικού Δημοσίου, τα προγράμματα πιστοποίησης Α' επιπέδου υλοποιούνται, ώστε να διευκολυνθεί η συμμετοχή του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού εκπαιδευτικών στην επιμόρφωση Β' επιπέδου, για την οποία η εν λόγω πιστοποίηση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση. Στην επιμόρφωση Β΄ επιπέδου μπορούν να συμμετάσχουν εκπαιδευτικοί των κλάδων ΠΕ02, ΠΕ03, ΠΕ04, ΠΕ05/06/07, ΠΕ19/20, ΠΕ60, ΠΕ70, καθώς και εκπαιδευτικοί «συναφών» κλάδων, δηλαδή εκπαιδευτικοί που έχουν τη δυνατότητα διδασκαλίας μαθημάτων των παραπάνω κλάδων ως πρώτη ή δεύτερη ανάθεση.
Στα προγράμματα πιστοποίησης Α' επιπέδου, που θα υλοποιηθούν στο διάστημα Μαΐου – Ιουλίου 2011 στα Κέντρα Πιστοποίησης (ΚεΠΙΣ), μπορούν να συμμετάσχουν μόνιμοι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, καθώς και εν ενεργεία αναπληρωτές της δημόσιας εκπαίδευσης, των κλάδων της επιμόρφωσης Β' επιπέδου, εκτός των εκπαιδευτικών του κλάδου ΠΕ19/20 για τους οποίους η πιστοποίηση Α' επιπέδου δεν αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή τους στην επιμόρφωση αυτή. Οι αναπληρωτές και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί οφείλουν να προσκομίσουν σχετική βεβαίωση (αποστολή στο fax: 210 6930750) από την οικεία διεύθυνση εκπαίδευσης, προκειμένου να τους δοθεί η δυνατότητα υποβολής αίτησης στα προγράμματα πιστοποίησης Α' επιπέδου (δείτε εδώ).
Υπενθυμίζουμε ότι στον Οδηγό Ενημέρωσης Εκπαιδευτικών που είναι διαθέσιμος εδώ, περιλαμβάνεται υλικό σχετικά με τη διαδικασία πιστοποίησης, τον τρόπο απόκτησης κωδικών για την υποβολή αιτήσεων συμμετοχής, οδηγίες χρήσης του υπολογιστικού περιβάλλοντος πιστοποίησης, καθώς και ένα δείγμα τεστ και ερωτήσεων της εξέτασης. Για τυχόν απορίες σχετικά με τη διάθεση κωδικών κλπ. οι ενδιαφερόμενοι εκπαιδευτικοί μπορούν να απευθύνουν ερωτήματα στην Υπηρεσία Help Desk B' Επιπέδου, συμπληρώνοντας την ηλεκτρονική φόρμα που διατίθεται στον παρόντα κόμβο:
(Επιλογή: «ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ» -> «HELPDESK» στο οριζόντιο μενού επιλογών στο πάνω μέρος της σελίδα
Wednesday, May 11, 2011
ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΠΙΝΑΚΑ ΣΤΗΝ ΘΗΡΑ
Πρόκειται εντός του μήνα ΜΑΪΟΥ να πραγματοποιηθεί σεμινάριο για τον διαδραστικό πίνακα σε σχολείο της Θήρας.
Monday, April 25, 2011
Thursday, April 21, 2011
Η ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ 23/3- 21/4
Προβολές σελίδων ανά χώρα | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Μοναχικοί γονείς, μοναχικά παιδιά
ΠΗΓΗ: http://www.15o.gr/ 15ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΔΟΥ
| Μοναχικοί γονείς, μοναχικά παιδιά |  |  |  |
Είναι η μοναχικότητα των παιδιών σήμερα φαινόμενο της εποχής μας; Αν στο παραπάνω ερώτημα η απάντηση είναι καταφατική τότε θα πρέπει να εντοπίσουμε τις αιτίες που τη δημιουργούν. Να δούμε πως μπορούμε να τη θεραπεύσουμε και κυρίως να επικεντρωθούμε στη πρόληψη έτσι ώστε να μην αφήσουμε να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες που οδηγούν τα μικρά μας αγγελούδια να μεγαλώνουν στη μοναξιά, στην απομόνωση, δημιουργώντας το δικό τους «εικονικό» κόσμο. Όπως αναφέρει η Αργυρώ Καλτσά σε άρθρο της στο ηλεκτρονικό περιοδικό Παιδικός Σταθμός για Γονείς, η ανάπτυξη των παιδιών περνάει από διάφορα στάδια γνωστικής, κοινωνικής, ηθικής και κοινωνικο-συναισθηματικής ανάπτυξης. Σε κάθε αναπτυξιακό στάδιο τα παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα με νέες προκλήσεις, στις οποίες θα πρέπει να προσαρμοστούν. Σε περίπτωση που δεν τα καταφέρουν αποτελεσματικά, τότε ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ψυχοκοινωνικά προβλήματα.Το πολιτισμικό πλαίσιο, οι αλλαγές που συντελούνται στη δομή και τη λειτουργία της οικογένειας και στην καθημερινότητα επηρεάζουν την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων. Η ζωή στα αστικά κέντρα αποστερεί από τα παιδιά τη δυνατότητα του κινητικού παιχνιδιού στην πλατεία, στο πάρκο, στην αυλή του σχολείου. Οι γονείς επιφορτίζονται με τον ρόλο του συνοδού των παιδιών στις διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες (ποδόσφαιρο, κολυμβητήριο, καράτε κ.λπ), με αυστηρό πρόγραμμα, με σημαντικό οικονομικό κόστος στο οικογενειακό ισοζύγιο. Το συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό διαζυγίων οδηγεί σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπου μία εργαζόμενη μητέρα προσπαθεί να βρει χρόνο να αφιερώσει στο παιδί της. Η κατάσταση είναι σαφώς δυσκολότερη στην περίπτωση που το παιδί δεν έχει αδέρφια, συνεπώς συναναστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με ενήλικες. Αυτές οι πολιτισμικές και κοινωνικές αλλαγές επηρεάζουν σημαντικά ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας, αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, αδιαμφισβήτητη αξία για τη φυσιολογική ανάπτυξη και την επιβίωση, το παιχνίδι. Το παιχνίδι είναι ένας τρόπος εκπαίδευσης των παιδιών, ένας τρόπος να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί, μια ένδειξη ψυχικής υγείας. Είναι μια δραστηριότητα αυθόρμητα διαλεγμένη από το παιδί, μέσα από την οποία δρα ελεύθερα και αβίαστα, δημιουργεί και μαθαίνει, αναπτύσσει τη σκέψη του και την ικανότητα λύσης προβλημάτων, οξύνει τη κρίση του, ερευνά τον υλικό κόσμο, αναπτύσσει τη γλώσσα, ζει σ’ ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, αναπτύσσει διαπροσωπικές σχέσεις, εκφράζει συναισθήματα και αισθάνεται ευχαρίστηση. Το παιχνίδι αρχίζει αυθόρμητα από τη βρεφική ηλικία αλλά η ανάπτυξη του εξαρτάται από την ενθάρρυνση και την παρουσία των μεγάλων. Τα προσφερόμενα παιχνίδια πρέπει να είναι ανάλογα του σταδίου εξέλιξης του, ο προσφερόμενος χώρος κατάλληλος και ο χρόνος αρκετός για την ολοκλήρωση του ώστε να μην δημιουργείται θυμός από την πρόωρη διακοπή, αλλά και όχι πάρα πολύς για να βαρεθεί και να αισθανθεί παραμέληση. Η ανάγκη για συντροφιά υφίσταται από την αρχή αλλά γίνεται εντονότερη 4-6 ετών. Από τα 7 έως τα12 αρχίζουν να μπαίνουν οι κανόνες στα ομαδικά παιχνίδια και οι δραστηριότητες καθορίζονται πια από το φύλο. Αυτό συνεχίζεται και μέχρι την αρχή της εφηβείας όπου τα παιδιά παίζουν με ομάδες παιδιών του ίδιου φύλου. Τα παιδιά σήμερα, μεγαλώνουν σε ένα αποστερημένο περιβάλλον, περνούν πολλές ώρες μόνα τους ή συνυπάρχουν σε ένα σπίτι με έναν γονιό που δεν ασχολείται μαζί τους, απλά τα επιτηρεί από απόσταση. Ως μοναδικό υποκατάστατο του κινητικού παιχνιδιού, της συναναστροφής με άλλα παιδιά, της δημιουργικής ενασχόλησης, της επικοινωνίας, του τραγουδιού, της εκτόνωσης παρατηρείται το συνεχώς αυξανόμενο φαινόμενο της πολύωρης παραμονής και αποκλειστικής σχεδόν ενασχόλησης παιδιών προσχολικής ηλικίας έως και εφήβων με την τηλεόραση ή τον υπολογιστή. Είναι κοινή διαπίστωση ότι οι κοινές δραστηριότητες γονέα – παιδιού αντικαθίστανται από μια σειρά παιχνιδιών στον υπολογιστή και ταινιών στο DVD. Η επιβράβευση και η στέρηση δικαιωμάτων, όλο και συχνότερα γίνεται διαμέσου των τηλεοπτικών εκπομπών. Οι συσκευές αυτές φαίνεται να είναι ανοιχτές όλη την ημέρα, να δεσπόζουν σε όλους τους χώρους, να αντικαθιστούν το παιχνίδι, τη συναναστροφή, το διάλογο. Τα παιδιά εκτίθενται όλο και περισσότερο στη βία μέσα από τα μέσα ενημέρωσης και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Μελέτες δείχνουν ότι με αυτό τον τρόπο αυξάνεται η επιθετικότητα στις αλληλεπιδράσεις με ξένους, συμμαθητές και φίλους. Η επίδραση είναι πιο σοβαρή σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, εκδηλώνεται συχνά με τραυματικά συμπτώματα στα παιδιά, όπως εφιάλτες, έντονο άγχος και φόβο, απομόνωση από τους συνομηλίκους, αρνητική στάση προς το σχολείο και διακοπή φοίτησης. Στους εφήβους μπορεί να συμβάλει στην εκδήλωση ριψοκίνδυνων συμπεριφορών, ενώ οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στη συμπεριφορά είναι δύσκολο να προβλεφθούν Τα παιδιά στις πόλεις μας μεγαλώνουν σε έναν μοναχικό, «εικονικό» κόσμο, δεν έχουν επαφή με τη φύση, με τα ζώα, φαίνεται να φοβούνται να εμπιστευθούν άλλους ανθρώπους, εκδηλώνουν πληθώρα φόβων και αγχωδών εκδηλώσεων και κατ’ επέκταση έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ο ρόλος των ενηλίκων, γονέων και επαγγελματιών υγείας, του σχολείου και της πολιτείας, είναι καθοριστικός στην πρόληψη των αρνητικών επιπτώσεων και της αλλοίωσης των αξιών. Γονείς, εκπαιδευτικοί και ειδικοί ψυχικής υγείας πρέπει να αναλογιστούμε την ευθύνη μας, να θυμηθούμε τα δικά μας παιδικά χρόνια και να προσφέρουμε στα παιδιά την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας. ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΛΤΣΑ Παιδοψυχίατρος, Επιστημονική Συνεργάτης Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, Θεραπεύτρια Οικογένειας-Ζεύγους |
Προβλήματα συμπεριφοράς... τι κάνουμε;
ΠΗΓΗ: http://www.15o.gr// 15ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΟΔΟΥ,
| Προβλήματα συμπεριφοράς... τι κάνουμε; |
Όταν λέμε προβλήματα συμπεριφοράς εννοούμε συνήθως τις συμπεριφορές εκείνες που δείχνουν τη δυσκολία του παιδιού να προσαρμοστεί στο καθημερινό του περιβάλλον και να επικοινωνήσει με τρόπους αποδεκτούς, αναφέρεται σε άρθρο της Βίκυς Παυλάτου στο ηλεκτρονικό περιοδικό Παιδικός Σταθμός για Γονείς. Σύμφωνα με την αντίληψη του διαχωρισμού μεταξύ της παθολογικής και φυσιολογικής συμπεριφοράς θα λέγαμε ότι παθολογική είναι η συμπεριφορά ενός ατόμου που εμποδίζει και δυσκολεύει την ενδοπροσωπική προσαρμογή (αυτοαντίληψη-αυτοεικόνα) και τη διαπροσωπική προσαρμογή (προβλήματα στις σχέσεις του με άλλους). Τα κριτήρια που μας κάνουν να θεωρούμε μια άσχημη συμπεριφορά του παιδιού ως δυσλειτουργική σχετίζονται με:
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει 6 κατηγορίες προβλημάτων συμπεριφοράς. Συναισθηματικά προβλήματα: Φόβοι, φοβίες, μελαγχολία. Μαθησιακές και ειδικές μαθησιακές δυσκολίες όπως δυσκολίες λόγου, ανάγνωσης, γραφής, δυσλεξία, δυσαριθμησία αλλά και δυσκολίες που προκύπτουν από χαμηλή νοητική ικανότητα. Υπερκινητικότητα(ΔΕΠ-Υ): Μεγάλη δυσκολία να είναι κάποιος προσεκτικός, υπάρχουν στοιχεία καταστροφικότητας. Προβλήματα συμπεριφοράς με φτωχή πρόγνωση: Άλλοτε είναι φανερή η προβληματική συμπεριφορά όπως επιθετικότητα, βανδαλισμός, λεκτική βία, απειλές, εκφοβισμοί και άλλοτε συγκαλυμμένη όπως κλοπές, ψέματα, κουτσομπολιά. Αυτισμός: Σοβαρές ελλείψεις γλωσσικής ικανότητας, επικοινωνίας και συμπεριφοράς. Σχιζοφρένεια: ψυχωτική και νοητική ασθένεια με συναισθηματικές δυσλειτουργίες. Εμφανίζεται συνήθως στην εφηβεία. Σύμφωνα με τη στατιστική ανάλυση του Ερωτηματολογίου Συμπτωμάτων Προβληματικής Συμπεριφοράς υπάρχουν τέσσερις γενικές κατηγορίες προβλημάτων συμπεριφοράς. Υπερβολική αναστολή– νευρωτισμός: Συναίσθημα κατωτερότητας, έλλειψη αυτοπεποίθησης, κοινωνική απομόνωση, επιφυλακτικότητα, υπερευαισθησία, άγχος, νωθρότητα, αδιαφορία, αφηρημάδα. Αντικοινωνική συμπεριφορά: Ανυπακοή, ενόχληση, βιαιότητα, έλλειψη σεβασμού, αρνητισμός, έλλειψη διάθεσης για συνεργασία, εκζήτηση προσοχής. Ανεπάρκεια –ανωριμότητα: Συμπεριφορές που ταιριάζουν σε παιδιά μικρότερης ηλικίας. Ψυχοσωματικό σύνδρομο: Αλλεργία, ναυτία, πονοκέφαλος ζαλάδα. Σχετικά με τα αίτια της προβληματικής συμπεριφοράς ενός παιδιού η απάντηση δεν είναι απλή. Η δύσκολη συμπεριφορά μπορεί να οφείλεται:
Σύμφωνα με τις νέες επιστημονικές απόψεις οι διαταραχές και τα προβλήματα συμπεριφοράς είναι αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης πολλών εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων. Η συμπεριφορά ενός παιδιού θα πρέπει να αξιολογείται σε σχέση με το σύνολο της προσωπικότητας του καθώς και σε σχέση με το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκδηλώνεται. Υπάρχουν τρεις σημαντικές έννοιες: οι παράγοντες κινδύνου (είναι οι αρνητικές παράμετροι στη ζωή ενός παιδιού), οι προστατευτικοί παράγοντες(είναι εσωτερικοί και εξωτερικοί προστατευτικοί μηχανισμοί) και η ψυχική ανθεκτικότητα (είναι το αποτέλεσμα της θετικής αλληλεπίδρασης εξωτερικών και εσωτερικών παραγόντων). Όσο περισσότεροι είναι οι παράγοντες κινδύνου τόσο πιο πιθανή είναι η εμφάνιση κάποιας δυσλειτουργίας. Αν αυξήσουμε τους προστατευτικούς παράγοντες μειώνουμε τις πιθανότητες εκδήλωσης προβληματικής συμπεριφοράς. Βασικά βήματα που είναι απαραίτητα να γίνονται όταν μας προβληματίζει η συμπεριφορά ενός παιδιού είναι τα ακόλουθα:
Στόχος μας πάντα πρέπει να είναι η ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας του παιδιού με τη μείωση των παραγόντων κινδύνου και την παράλληλη παροχή προστατευτικών παραγόντων (καλλιέργεια κοινωνικών δεξιοτήτων, τόνωση αυτοεκτίμησης, δημιουργία καλού κλίματος). Ειδικότερα για το σχολείο στόχος είναι η υποστήριξη του παιδιού, η ενσωμάτωση του στην τάξη και η παραμονή του στο σχολείο. ΒΙΚΥ ΠΑΥΛΑΤΟΥ, Ψυχολόγος, εκπαιδευτικός, υπεύθυνη αγωγής υγείας Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.  |
Subscribe to:
Posts (Atom)